Agresja wobec pracowników ochrony zdrowia to problem, o którym dyskutuje się niemal na każdej konferencji czy spotkaniu warsztatowym. Nie dziwi zatem fakt, że zagadnieniom związanym z bezpieczeństwem medyków dużo uwagi poświecono również w trakcie Małopolskich Dni Medycyny Pracy. Spotkanie odbywające się w Krakowie pod hasłem „Współczesna medycyna pracy – potrzeby, zagrożenia, wyzwania” zorganizował Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy przy współudziale Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera. Patronat honorowy nad wydarzeniem objęła Okręgowa Izba Lekarska w Krakowie.
O wykorzystaniu zasobów emocjonalnych w komunikacji z trudnym pacjentem mówiła w wykładzie „Pomiędzy empatią a asertywnością” prof. Alicja Gałązka, która szkolenia w tej tematyce prowadzi dla lekarzy również w nasze Izbie.
Najważniejsze zagadnienia i rekomendacje Zespołu, który pracował nad koncepcją „Bezpiecznego medyka” przedstawili jego członkowie: Iwona Paciepnik – specjalista medycyny rodzinnej, pediatra, wykładowca Katedry Medyny Rodzinnej CMUJ, wizytator akredytacyjny CMJ w zakresie POZ i szpitali, ekspert w zakresie akredytacji POZ oraz Jakub Lickiewicz, pracownik naukowo- dydaktyczny na Wydziale Nauk o Zdrowiu CMUJ, psycholog, prawnik, instruktor samoobrony i norweskiego systemu TERMA (Therapeutic management of aggression and violence).
Przypomnijmy, Program „Bezpieczny Medyk” opracowany został w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Krakowie jako projekt działań systemowych, niezbędnych dla wprowadzenia mechanizmów wobec zachowań agresywnych i obejmuje m.in. monitorowanie incydentów, opracowanie standardów postępowania, zabezpieczenie placówek medycznych, szkolenia i działania edukacyjne oraz ścisłą współpracę z organami ścigania. Spójna koncepcja postępowania akcentuje rolę wielopoziomowej współpracy, odpowiedniej organizacji pracy, jasno określonych procedur i ich systematycznego doskonalenia personelu medycznego.
Rekomendacje Zespołu dotyczą m. innymi wprowadzenia standardów bezpieczeństwa oraz monitorowania i rejestrowania incydentów w ogólnopolskim systemie, nadzorowanym przez Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia. Potrzebne jest indywidulane wsparcie udzielane pracownikom tuż po zaistniałym incydencie (pomoc medyczna, psychologiczna i prawna), ale niezbędne są także przejrzyste i łatwo dostępne mechanizmy postępowań, dostosowane do potrzeb dużych obiektów szpitalnych i małych gabinetów lekarskich.